2_2Mazen_ klein

“Ik wil gewoon mens zijn.” De woorden sneden door haar ziel, vertelt Elles van der Heijden me aan de telefoon. Voor haar afstudeerproject aan de Fotoacademie Amsterdam, met de titel I just want to be a human being, fotografeerde ze Mazen, een Syrische vluchteling in het tentenkamp op het terrein van het Autotron in Rosmalen, vlakbij Den Bosch.

Mazen reageerde enthousiast op de oproep om mee te doen aan het fotoproject van Elles. “Dat was wel spannend in het begin, want ik wist niet zo goed wat ik moest verwachten. De eerste keer heb ik mijn camera niet eens meegenomen, want ik wilde eerst kijken of er überhaupt een klik zou zijn”, zegt Elles. Die klik was er, en sindsdien zijn de twee goede vrienden geworden. “Dat was zonder dit project misschien nooit gebeurd.”

13Mazen_klein

Mazen vluchtte in het voorjaar van 2015 uit Damascus, nadat hij meerdere keren militaire dienst geweigerd had. Hij was zijn leven niet meer zeker, en liet zijn moeder en zus, zijn vriendin en zijn bedrijf achter in zijn door oorlog verscheurde thuisland. In Damascus had hij een reisbureau, naar eigen zeggen het grootste van Syrië. Maar zijn diploma’s, zijn bedrijf en zelfs zijn rijbewijs blijken hier in het grauwe winterse Nederland allemaal niets meer waard.

Eenzaamheid

Bezitloos en alleen in een koud en vreemd land. Die eenzaamheid, dat is iets waar je niet zo snel bij stilstaat, maar dat eigenlijk ontzettend voor de hand ligt.

Hij woonde al zes maanden in het tentenkamp in Rosmalen toen Elles hem ontmoette. Hij had al een aantal mensen leren kennen in Den Bosch, en zat in het traject om een verblijfsstatus te krijgen en in aanmerking te komen voor Nederlandse les. Maar net na het project, eind januari, kreeg hij plotseling te horen dat hij de volgende dag moest verkassen naar een ander kamp in Gilze, ergens in de middle of nowhere tussen Breda en Tilburg.

5_7Mazen_klein

Kans

“Dat zou echt terug bij af zijn geweest”, zegt Elles. Voor veel van Mazens lotgenoten is het de harde realiteit: soms krijgen mensen zelfs maar een uur van tevoren te horen dat ze hun spullen moeten pakken en in een ander kamp opnieuw moeten beginnen. Mazen zelf heeft geluk gehad: hij werd opgevangen door een gezin in Den Bosch, waar hij nu nog steeds in huis woont.

Wel moet hij zich minimaal één keer in de week melden in het kamp in Gilze, waar hij staat ingeschreven. De 40 euro budget die hij krijgt van het COA gaat grotendeels op aan het heen en weer reizen met het openbaar vervoer, want zijn rijbewijs is hier ongeldig.

Maar het is het waard: in een stad heeft hij veel betere kansen om te aarden en om werk te vinden voor maximaal 20 uur die hij per maand mag werken, zodat hij hopelijk iets terug kan doen voor wat de familie voor hem doet. Hij staat op de wachtlijst voor Nederlandse taalles. Het is niet perfect allemaal voor iemand die een succesvol leven had op de plek waar hij vandaan kwam, maar het is leefbaar. Een menselijk bestaan, op zijn minst. Het is maar de vraag of dat elke asielzoeker gegund is.

21Mazen_klein
6_9Mazen_klein
4_10Mazen_klein

Deel
Tweet