Foto: Youtube/Jungle News

Het Franse extreem-rechtse Front National heeft het niet zo op vluchtelingen. En datzelfde gold voor Béatrice Huret. Samen met haar man was ze een fanatieke aanhanger van de partij, waar ze regelmatig in de buurt voor flyerde. Ze was geen racist, zegt ze in een recent interview tegen de BBC, “maar ik maakte me heel erg zorgen over al die vreemde nieuwe mensen”.

De ommekeer kwam toen Béatrice – na de dood van haar man in 2010 – op een winterdag naar haar huis in Calais reed. Onderweg kwam ze in de vrieskou een Soedanese jongen tegen die een lift wilde naar het vluchtelingenkamp aan de rand van de stad. Ze kreeg medelijden en ging akkoord. Daar trof ze voor het eerst de ellende aan waar deze mensen in moesten leven. “Ik dacht dat ik in een oorlogsgebied terecht was gekomen. Iets klikte in mijn hoofd en vanaf dat moment besloot ik dat ik die mensen moest helpen.”

Liefde op eerste gezicht

Niet lang daarna ontmoette ze Mokhtar, die ook in het kamp woonde en actie voerde tegen de slechte omstandigheden. De man was verstoten uit thuisland Iran omdat hij zich had bekeerd tot het christendom. “Het was liefde op het eerste gezicht”, zegt Béatrice. Uiteindelijk hielp ze hem na een paar weken – tegen het advies in van al haar vrienden – met een bootje verder te vluchten naar Engeland.

Nu woont Mokhtar in een vluchtelingenopvang in Sheffield. Maar het contact is niet verbroken. Elke twee weken pakt Béatrice de boot naar de overkant om haar geliefde te zien en ze spreken elkaar dagelijks via de webcam. Béatrice besloot een boek te schrijven over haar ervaringen: Calais mon amour.

Politielijst

Het verhaal eindigt overigens niet helemaal gelukkig. Béatrice werd kortgeleden door de politie beschuldigd van het helpen van illegale immigranten. Ze zou in het ergste geval tien jaar cel of een boete van 750.000 euro kunnen krijgen.

Spijt heeft ze niet. Na haar ontdekking van het kamp en het contact met de mensen die er woonden, waren de vluchtelingen plots geen ver probleem. Het bleken mensen van vlees en bloed waar je mee kan praten en verliefd op kan worden. En als je iemand in de ogen aankijkt, blijkt het toch een stuk moeilijker om diegene aan zijn of haar lot over te laten.

Deel
Tweet